قوانین و تجهیزات دوچرخه سواری

چند قانون در دوچرخه سواری وجود دارد که به دلیل کاربردی بودنشان توسط دوچرخه سوار، عابر و رانندگان خودرو از آن‌ها به عنوان فرهنگ عمومی دوچرخه سواری یاد کرد.

اکنون به مرور چند قانون که فرهنگ عمومی دوچرخه سواری را بهینه سازی می‌کند توضیح خواهیم داد:

قانون اول: این موضوع باید روشن شود که دوچرخه سواران باید در مسیر رفت و آمد خودرو‌ها حرکت کنند یا خیر. باید دلیل مناسبی ارائه شود، زیرا این روش هم برای دوچرخه سواران و هم رانندگان خودرو‌ها ایمن‌تر است. بعضی از شهر‌ها این کار را انجام نمی‌دهند، ولی این کار باید انجام دهند. هر چند که این واقعیت وجود دارد که بسیاری از خیابان‌ها یک طرفه هستند. باور کردن این موضوع برای همه سخت است که با دوچرخه، یک محله را دور بزنیم در حالیکه می‌توانیم دوچرخه را با دستانمان حرکت دهیم و در پیاده رو قدم بزنیم.

قانون دوم: تشویق به استفاده از مسیر مخصوص دوچرخه سواری است. ولی تعهدی در این باره نمی‌توان داد. این مسیر‌ها بویژه در برخی از شهرها، برای حفظ و نگهداری و تعمیر و تمیز کردن خیابان‌ها در نظر گرفته می‌شوند و یک مخزن برای برف سنگین زمستان هستند. گاهی اوقات، استفاده از این مسیر‌ها غیر ممکن است. این مسیر‌ها اغلب خراب هستند و به دلیل دارا بودن گودال‌ها و موانع، فاقد ایمنی می‌باشند. وقتی شرایط اجازه می‌دهند، دوچرخه سواران باید از مسیر‌های قابل دسترسی برای دوچرخه سواری استفاده کنند، ولی این موضوع نباید برای دوچرخه سواران حاضر بر روی یک جاده، حالت تنبیهی داشته باشد، بخصوص در زمانی که گزینه‌های دیگری در دسترس می‌باشند، همین وضعیت برای شانه خاکی جاده یا مسیر فرعی نیز مصداق دارد.

قانون سوم: قانون «توقف آیداهو» را به رسمیت بشناسید. این قانون به دوچرخه سواران اجازه می‌دهد که از یک چهارراه، در هنگامی که چراغ قرمز است، عبور کنند. البته در وقتی که هیچگونه رفت و آمدی از مسیر مقابل انجام نمی‌شود. هر چند که باید یادآوری کنیم که این بدان معنی نیست که دوچرخه سواران می‌توانند از جلوی یک علامت توقف نیز عبور کنند.

قانون چهارم: نور دهی در جلو و عقب دوچرخه باید وجود داشته باشد. وقتی از دوچرخه در شب استفاده می‌شود، در بیشتر شهر ا، یک نور سفید در جلو نیاز است، ولی در بعضی موارد، یک نور قرمز در عقب، احتیاج است که به جای نور از منعکس کننده استفاده می‌شود. این لامپ‌ها را بگونه‌ای در جلو و عقب نصب کنید که بتوانید مسیر خود و وسایل نقلیه را ببینید و آن‌ها نیز شما را ببینید. انعکاس دهنده‌ها باید بر روی طرفین دوچرخه وجود داشته باشند، ولی شیوه نصب آن‌ها باید قابل انعطاف باشد.

قانون پنجم: دوچرخه سواران باید تصمیم خود را در مورد دور زدن یا پیچیدن با علائم دستی نشان دهند، اما نباید این کار را بطور مداوم انجام دهند، بلکه در فاصله نزدیکی از اتومبیل‌ها باید این کار را انجام دهند، چون دوچرخه سواران برای کنترل دوچرخه به هر دو دست نیاز دارند، باید به هنگام پیچیدن، از علامت دهی مداوم دستی پرهیز کنند.

لباس مناسب و مقابله با عرق

در دوچرخه سواری شهری، دو مشکل در لباس وجود دارد. اولی اینکه ممکن است بند لباس یا پاچه گشاد شلوار در اجزای دوچرخه گیر کند و دومی هم مشکلاتی مثل کثیف شدن یا عرق کردن لباس. مشکل اول از طریق بستن بندها یا فرو کردن پاچه راست شلوار در جوراب و موارد مشابه قابل حل است. مساله دوم اما کمی پیچیده‌تر است. بر اساس نیاز، فصل و مسافت من گاهی در کیفم یک اسپری ضد عرق، مقداری دستمال کاغذی و یک تی‌شرت اضافه دارم و در موارد عرق حاد، به محض رسیدن به مقصد، به دستشویی می روم و با درآوردن تی‌شرت با کمی آب زیر بغل را می‌شورم و با دستمال کاملا خشک می کنم و بعد از کمی اسپری، تی‌شرت جدید را می پوشم. اگر شرایط فراهم باشد حتی پیش می‌آید که تی‌شرت قبلی را با آب می شورم و می گذارم خشک شود.

شاید دانستن این نکته کمک بزرگی باشد که عرق بد بو نیست. چیزی که بوی نامطبوع را ایجاد می کند، فعالیت باکتری‌های روی پوست در محیط عرق‌ناک است و تولید این بو روی بدن و لباس تمیز، تقریبا ۲ ساعت زمان می‌خواهد. در نتیجه خشک کردن بدن و تعویض تی شرت تا حد زیادی از بوی بد پیشگیری خواهد کرد.

نکته مهم دیگر، تفاوت بین اسپری‌ها است. بعضی اسپری‌ها از عرق کردن جلوگیری می‌کنند (که به آن ها Antiperspirant گفته می‌شود) و نوع دیگر، فقط با بوی عرق مبارزه می‌کنند که به آن‌ها Deodorant می‌گوییم. استفاده از نوع اول در مواردی که لازم است جلوی عرق کردن را بگیریم (مثلا موقع رفتن به یک جلسه یا مهمانی) کمک خوبی است اما به شکل کلی استفاده زیاد از آن به دلایل پزشکی توصیه نمی‌شود.

در نهایت بحث مشکلات خاص حکومت ما هم مطرح است – بخصوص در مورد خانم‌ها. گاهی کلاه دوچرخه سواری بیشتر از یک روسری مرسوم سر و موها را می‌پوشاند و گاهی هم کمتر. لازم است برای خودتان راه حلی موقت در این مورد پیدا کنید. شاید با گذاشتن کلاه و پیچیدن روسری دور گردن، یا پوشیند کلاه روی روسری یا برعکس یا هر روشی که می توانید با آن کنار بیایید.
مسیریابی مناسب با کمک تکنولوژی

پیدا کردن مسیر مناسب، یکی از مهمترین قدم‌ها برای رسیدن از نقطه الف به نقطه ب است. گذشتن از اتوبان‌ها منطقا باید ممنوع باشد و در عوض رد شدن از کوچه‌ها معمولا کاری لذت بخش و آرام است. خیابان‌های عریض و خلوت بسیار بهتر از خیابان‌های شلوغ هستند و معمولا بعد از چند بار رفتن یک مسیر، شما مسیرهای بهتری کشف می کنید. اما اگر حالا به شما بگویند لازم است از میدان ولیعصر به فلکه اول صادقیه بروید چه؟ چگونه راه راه پیدا می کنید و چگونه تخمین می‌زنید که این مسیر چقدر طول می‌کشد؟

روش من استفاده از نقشه گوگل است. کافی است روی کامپیوتر مبداء و مقصد را مشخص کنید و بعد از پیدا شدن مسیر، روی «پیاده روی» کلیک کنید.
تجهیزات

در زندگی مرسوم، ما چیزهایی مثل کیف و کوله و بار داریم. همینطور بارها پیش می‌آید که لازم می‌شود چند دقیقه کنار دوچرخه‌مان بایستیم یا به شب بخورم. برای یک دوچرخه سواری راحت، جک و باربند بسیار موثر هستند. حداقل برای من داشتن و نداشتن کوله تفاوتی جدی در تجربه دوچرخه سواری ایجاد می‌کند. خیلی از دوچرخه سوارهای حرفه ای از ظاهر جک و باربند خوششان نمی‌آید ولی به نظر من تجربه دوچرخه سواری شهری با این دو وسیله بسیار راحتتر است. چند باری سفت کردن بار با کمک یک کش روی باربند را تمرین کنید تا بتوانید به راحتی و محکمی، کوله یا کیفتان را به دوچرخه ببندید. داشتن یک جفت چراغ اضافه هم به شما این اطمینان را می‌دهد که همیشه نور امن داشته باشید و بنا به فصل، شاید یک بارانی دم دست هم کمک زیادی به شما بکند.
امنیت

در مورد امنیت خودتان در اولین بخش صحبت کردم؛ بخصوص بحث مهم دوچرخه سواری دفاعی. اما در دوچرخه سواری شهری باید به امنیت دوچرخه‌تان هم فکر کنید! تقریبا تمام قفل های دوچرخه قابل بریدن با یک انبر ساده هستند. دزدها با گذاشتن انبر در لای روزنامه، به سراغ دوچرخه می‌آیند، در یک حرکت ساده قفل را میبرند و روی دوچرخه می پرند و می‌روند. من شخصا همیشه دوچرخه را با خودم به جای امن می برم. به داخل جلسه، داخل شرکت، داخل خانه یا حداقل داخل پارکینگ و بعد بدنه و چرخ را با قفل به جایی مبندم. به این هم توجه کنید که بستن دائمی دوچرخه در جایی مثل پارکینگ خانه یکی از خطرناکترین کارها است چون دزدها متوجه خواهند شد که همیشه در پارکینگ این خانه خاص یک دوچرخه هست.

بهتر است دوچرخه‌ها را با خودتان به داخل خانه و شرکت ببرید تا منظم آن‌ها را در پارکینگ بگذارید. شاید هم زنجیرهایی مثل زنجیرهای موتورسیکلت کمک معقولتری باشند ولی بازهم امکان دزدیدن زین، چرخ و اجزای دیگر وجود خواهد داشت.در صورت گم شدن دوچرخه حتما اول به پلیس شکایت کنید و بعد دوچرخه بعدی را بخرید. توصیه می‌شود با شماره سریال دوچرخه که معمولا زیر بدنه حک شده، یک عکس دو نفری بگیرید تا بعدا راحتتر بتوانید مالکیت را ثابت کنید.
تمرین و حوصله

برای یک دوچرخه سوار شهری شدن و جایگزینی خودرو با دوچرخه، لازم است حوصله و تمرین کنید. اصلا عجله نداشته باشید و به اندازه کافی توقف کنید، پیاده شوید و کمی آب بخورید و دوباره راه بیافتید. حواستان باشد که دوچرخه قرار نیست سریعترین راه حل رسیدن به مقصد باشد بلکه قرار است لذت بخش ترین و فان ترین روش باشد. در فصل بعدی دقیقتر در مورد مسیرهای تهران صحبت خواهم کرد ولی همینجا به شکل خلاصه بگویم که دو سال قبل وقتی من برای اولین بار مسیر سربالایی سینما آزادی تا ونک را رفتم، نیاز به سه بار توقف داشتم، خیس عرق به مقصد رسیدم و به خاطر حالت تهوع معتقد بودم هیچ وقت این کار را تکرار نخواهم کرد اما حالا به عنوان تفریح از سینما آزادی تا تجریش می‌روم و با لذت برمی گردم. تمرین و حوصله و یادآوری اینکه قرار است از دوچرخه سواری لذت ببرید احتمالا بهترین همراه شما در جایگزینی خودرو با دوچرخه خواهد بود.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.